آخرین مطالب
امکانات وب
نقش محوری امام حسین (ع) در اندیشه شیعه
امام حسین، کربلا و عاشورا نقش ویژه ای در زندگی دینی شیعیان ایفا می کند و سنت های مهمی را در زندگی آنان وارد کرده است. در اینجا به برخی از این سنت ها اشاره می کنیم.
۱- تربت سید الشهدا: از ابتدا تولد تا مرگ، تربت سیدالشهدا در کنار شیعیان است. بعد از اذان و اقامه در گوش بچه ها کام آنان را تربت امام حسین برمی دارند. میل کردن تمام تربت ها و حتی میل کردن تربت دیگر معصومین حرام است ولی میل کردن تربت امام حسین نحو انحصاری مستحب شده است. این تربت برای شفای از بیماری و امان از ترس و ناامنی نیز مورد مصرف قرار می گیرد.
تربت سید الشهدا مقدس است و فقط این تربت مقدس است. طوری که اگر در جای کثیف افتاده باشد خارج ساختن آن شرعاً واجب است.
در حال مرگ نیز بـه محتضر تربت می دهند و بعد از مرگ هم تربت سید الشهدا را بر هفت موضع سجده می گذارند. بر کفن با تربت حسین نامهای خدا را می نویسند. چوب های تر نازکی در قبر مرده می گذارند و تربت بر آن شهادتین و نام معصومین را حک می کنند. گویا می خواهند زگهواره تا گور راه حسین از یادها نرود.
۲- گریستن و عزاداری بر امام حسین خصوصاً در ایام محرم: گریستن و جزع کردن و بی تابی کردن در مرگ دیگران به شدت مکروه است و طاقـت و خوداری از گریستن مستحب است و پیشنهاد می شود که برخورد با مرگِ افراد، تنها بـه انا لله و انا الیه راجعون گفتن اکتفا شود ولی صدا را بلند نکنند. حتی پیامبر اکرم (ص) مردم را از گریستن بر مرگ خود منع فرمود. امام صادق(ع) می فرمایند: گریه بر غیر از امام حسین (ع) ناپسند است. ان البکاء و الجزع مکروه للعبد فی کل ما جزع ما خلا البکاء و الجزع علی الحسین بن علی (ع) فانه فیه ماجور. (کامل الزیارات، ص۱۰۷) سرودن شعر برای گریه، گریه کردن و گریاندن، سببی برای و گریه (قتیل العبرات) از ارکان عزای حسینی است.
اما باید تذکر داشت که گریه بر حسین، گریه ناراحتی و ماتم نیست گریه افتخار و شوق است. آدم زمان ی که بر حسین گریه می کند اصلاً حس یک آدم مادر مرده یا پدر مرده را ندارد. گریه بر حسین گریه بر پستی آدم است که با آدم مافوق و عظمتی چون او چنین دد منشانه رفتار می نماید و نوعی ِابراز همدردی عاطفی راه ابی عبدالله است.